Энэ хорвоог би бусдын нүдээр харах ч юмуу,
Эсвэл огт харахгүй байна гэж санаанд ер багтдаггүй
Эргэх цагийн тосгуурт нүд минь үүрд анихгүй,
Энэ мэдрэхүйд би мөнх үхэхгүй санагддаг.

Залгаад жаахан бодохлоор би гэдэг хүн
Заавал би л байдаг нь,бусад байж болоогүй нь
Өөрийнхөө л өмнөөс сэрж яваа энэ орчлонгоо
Өөрийнх минь ингэхэд мөн үү гэж хааяа хардахад хүргэдэг